این نوشته صرفا نتیجه گیریهایی است که نویسنده در طی مدتی که از اعتراضات خیابانی پس از انتخابات میگذرد بدان دست یافته است. تشخیص درستی یا نادرستی تمامی یا بخشی از آن با تک تک افرادی است که خود را عضوی از جنبش سبز میدانند. به امید آنکه با نقد عملکرد خود و کوشش در اصلاح نقایص بتوانیم به نتیجه نهایی خود برسیم.
تظاهرات خیابانی جنبش سبز دارای هفت اشتباه استراتژیک مهم است که در زیر بدانها اشاره میشود :
1- تعیین خط به جای نقطه تجمع : از ابتدای شروع اعتراضات همواره شاهدیم که مسیری معروف که همان خیابان انقلاب و حد فاصل میدان انقلاب تا آزادی است به عنوان خط تجمع مشخص میشود. این مسیر در تجمعات اولیه که نیروهای سرکوبگر مانع تجمع نمیشدند کاربرد داشت اما در حال حاضر به جز یک حس نوستالژیک برای جنبش سبز هیچ کاربرد دیگری ندارد و حتی باعث هدر رفتن نیروی تجمعات میشود زیرا این خط تجمع ضمن اینکه طول زیادی دارد امکان شکستن آن توسط عوامل حکومتی بسیار راحت بوده و در نتیجه جلوی اتحاد و تشکیل سیل جمعیت را میگیرد. ضمن اینکه مردمی که برای تجمع به سوی این خط میآیند دایم باید در طول مسیر طولانی در حرکت باشند تا امکان ایجاد هسته های اولیه را داشته باشند و این خود باعث خستگی و عدم تمرکز میشود. اما اگر به جای این خط تجمع یک نقطه تجمع مشخص شود تمامی نیروها به سوی یک هدف روان خواهند شد و خود این یک حرکت عظیم را به وجود میآورد ضمن اینکه نیروهای سرکوبگر برای جلوگیری از ایجاد تجمع باید نقطه را به تصرف خود بیاورند و سیل جمعیتی که به آن سو روان هستند این نیروها را در محاصره خود قرار خواهند داد و هرچه توده تظاهر کننده به سمت مرکز تجمع نزدیکتر شوند خود به خود همبستگی و اتحاد ایجاد خواهد شد ضمن اینکه همه نیروها به یک نقطه متمرکز شده و از اتلاف انرژی جلوگیری خواهد شد. به پیشنهاد نویسنده بهتر است به جای مسیر خیابان انقلاب برای مثال میدان انقلاب یا حتی میدانی کوچکتر مثل میدان شهدا در نظر گرفته شود.
2- اشتباه در تعیین ساعت پایان مراسم : این یک حرکت اعتراضی است نه یک مراسم جشن یا همایش که برای آن ساعت خاتمه تعیین میشود. حرکت اعتراضی باید دارای زمان شروع بوده و زمان پایان آن نیز زمان رسیدن به هدف تجمع باشد نه یک ساعت به خصوص.
3- عدم برنامه ریزی برای تجمعات بعدی : برگزاری یک تجمع احتیاج به اطلاع رسانی و آماده سازی قبلی دارد که خود این امر نیاز به صرف وقت و انرژی بالایی است. پس چه بهتر زمانیکه فعالیتهای اطلاع رسانی برای یک حرکت انجام میشود تجمعات بعد از آنرا هم پوشش دهد تا در وقت و انرژی صرفه جویی شود نه آنکه بعد از هر تجمع شاهد یک دوره رکود باشیم و بعد برای تجمع بعدی مجددا نیاز به چندین روز اطلاع رسانی باشد. برای مثال میتوان زمانهای ثابت مثل سه شنبه های اعتراض را مشخص کرد یا در هر بار اطلاع رسانی برای تجمع تا سه چهار تجمع بعد از آنرا هم پوشش داد.
4- استمرار بر سکوت و نداشتن شعار رسمی : سکوت نه تنها باعث رسیدن به هدفی نخواهد شد بلکه شور و هیجان را هم از توده تظاهر کننده میگیرد. همواره باید شعارهای مشخصی اعلام و آماده شود تا تظاهرکنندگان به مانند رمز عملیات از آن استفاده کنند و نیرو گرفته و به وسیله آن بتوانند حرکت اعتراضی خود را به صورت منسجم شروع کنند. سکوت و قدم زدن نوعی سردرگمی و بلاتکلیفی و هدر رفتن نیروی تظاهرکنندگان را به دنبال دارد.
5- نداشتن هدف از تجمع : برای هر تجمع باید هدفی مشخص شود تا معترضین بدانند برای چه تجمع کرده اند و بعد از رسیدن بدان انرژی مثبت کسب کنند و حس پیروزی باعث شور و هیجان در آنها شود. هدفها نباید بسیار بزرگ و دست نیافتنی باشد برای مثال هدف از تجمع بعدی یک ساعت شعار مرگ بر خامنه ای دادن یا مثلا هدف بعدی رسیدن به مرکز میدان انقلاب یا ....
6 - انتظار برای روزهای خاص : نباید منتظر روزهای خاص و مناسبتها در تقویم بود به یاد داشته باشیم این جنبش خود قصد تاریخ سازی دارد پس هر روزی میتواند روز مناسب برای تجمع باشد. نشستن به انتظار مناسبتها یکی از اشتباهات بزرگ است.
7 - عدم تداوم و پیوستگی : رمز موفقیت تجمعات تداوم و پیوستگی آنهاست. تجمعات سالیانه و مناسبتی نه تنها باعث سرخوردگی نیروهای خودی شده بلکه فرصت تجدید قوا و بازسازی به نیروهای سرکوبگر میدهد. باید در نظر داشت نیروهای سرکوبگر هم دارای مسایل و مشکلات زندگی خود هستند و تداوم و پیوستی تجمعات نه تنها به خستگی و کاهش کارایی آنها خواهد انجامید بلکه هزینه زیادی نیز بر دوش حکومت تحمیل خواهد کرد.
به امید آنکه این موارد مورد توجه قرار گیرد و با برطرف کردن آنها و همفکری بیشتر شاهد موفقیت و پیروزی باشیم.
